विपद्का बेला अपांगता भएका व्यक्तिका लागि उद्धार र आश्रय दुवै चरण निकै चुनौतीपूर्ण हुने गरेका छन् । बाढीजस्तो प्रकोप आउँदा जोखिमको सूचना पाउनु, त्यसबाट बच्नु र सुरक्षित स्थानसम्म पुग्नु उनीहरूका लागि अरूको सहयोगमा निर्भर हुन पुग्छ । भरतको अनुभव यसको एउटा उदाहरण हो ।
बाढी आएको संकेत भरतले वरिपरिका मानिसहरूको आवाज सुनेर मात्रै पाएका थिए । त्यसपछि साथीहरूले डोर्याएर उनलाई सुरक्षित स्थानमा पुर्याए । आफ्नै प्रयासले जोखिमबाट बाहिर निस्कन नसक्ने अवस्थामा उनलाई त्यो सहयोगले उम्कायो ।
तर भरतजस्तै अवस्थामा रहेका अन्य व्यक्तिले पनि त्यस्तै सहयोग पाउने भन्ने कुनै निश्चितता छैन । सहयोग गर्ने कोही नभेटिँदा के हुन्छ भन्ने प्रश्न उनीहरूको सुरक्षासँगै जोडिएर आउँछ । उद्धारपछि पनि आश्रयस्थल पुग्ने र त्यहाँ आफ्नो आवश्यकता अनुसारको व्यवस्था पाउने विषयमा अनिश्चितता कायमै रहन्छ ।
अहिले पनि त्यो दिन सम्झँदा भरतको मनमा एउटै प्रश्न उठिरहन्छ — त्यो बेला आफू एक्लै भएको भए के हुन्थ्यो ?
